ബുധനാഴ്‌ച, ഓഗസ്റ്റ് 16, 2006

അവ്യക്ത്മായ ചില ബാല്യകാല സ്മരണകള്‍ ....

എനിക്കോര്‍മ്മ വച്ച കാലത്ത്‌ ഞങ്ങള്‍ താമസം കമ്പനി വക (അമ്മക്കു ഒരു പൊതുമേഖല സ്ഥാപനത്തില്‍ ആയിരുന്നു ജോലി) ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സില്‍ ആയിരുന്നു. ഞാനും അമ്മയും ഓപ്പോളും ഏട്ടനും പിന്നെ ഞങ്ങളെ നോക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന നാണിക്കുട്ടിയും.

അച്ഛനന്ന് പാലക്കാടാണ്‌ ജോലി.എനിക്കത്രയെ ഓര്‍മയുള്ളു. ശനിയാഴ്ച്ച രാത്രി അച്ഛനെത്തുമ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും. ഞായറാഴ്ച്ച ഞാന്‍ എണീക്കുമ്പോഴേക്കും അച്ഛന്‍ തറവാട്ടിലേക്കു പോയിട്ടുണ്ടാകും, കുളിച്ചു തൊഴാന്‍. ഉച്ച്ക്കു ഊണ്‌ കഴിക്കാന്‍ അച്ഛന്‍ എത്തുമ്പോള്‍, പേടിയാണ്‌. സ്കൂളിലെ കാര്യങ്ങള്‍, പഠിത്തം അങ്ങിനെ ഓരോന്നും ചോദിക്കും, ആവശ്യമെന്നു കണ്ടാല്‍ വഴക്കു പറയും, അടിച്ചതായി എന്റെ ഓര്‍മയില്‍ ഇല്ല്യ.

മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ആണ്‌ അച്ഛന്‌ ഇടപ്പള്ളിക്ക്‌ മാറ്റം കിട്ടിയത്‌. പിന്നെ ഇടക്കു ഞങ്ങളെ എറണാകുളത്തെ കുട്ടികളുടെ പാര്‍ക്കില്‍ കൊണ്ടു പോകും, അവിടത്തെ സൈക്കിള്‍ പോലെയുള്ള പെഡല്‍ സ്കൂട്ടറില്‍ കയറ്റും, ഐസ്ക്രീം വാങ്ങി തരും,പാര്‍ക്കിലെ കുതിരപ്പുറത്തു കയറ്റും... എന്തു രസമായിരുന്നു ആ കാലഘട്ടം.

അടുത്ത കൊല്ലത്തെ ഒരു ദിവസം, എനിക്കന്നും ഇന്നും മനസ്സിലുണ്ട്‌.അച്ഛനു പനിയും ചുമയും ആയതു കൊണ്ട്‌ അടുത്തുള്ള ചൈതന്യ നഴ്സിംഗ്‌ ഹോമില്‍ ആയിരുന്നു കുറച്ചു ദിവസമായി, കൂടെ അമ്മയും. ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സില്‍ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ മാത്രം ആയതു കൊണ്ട്‌ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വല്ല്യച്ഛന്റെ മകള്‍ സുജോപ്പോളും ഉണ്ടായിരുന്നു. സന്ധ്യക്കു താഴത്തെ വീട്ടിലെ ആരോ വന്നു എന്തോ പറഞ്ഞു. അതു വരെ ഞാനും ഏട്ടനും പതിവു പോലെ ഡിഷും ഡിഷും കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കായിരുന്നു. സുജോപ്പോളുടെയും ഓപ്പോളുടെയും കരച്ചില്‍ കേട്ടാണ്‌ ഓടി ചെന്നത്‌, ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ഓപ്പോളുടെ മുഖത്തു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഓപ്പോളു പറഞ്ഞു :അച്ഛന്‍ പോയി.

മരണം എന്താണ്‌ എന്നറിയാത്തതു കൊണ്ടോ എന്തോ എനിക്കപ്പോള്‍ പ്രത്യേകിച്ചു ഒന്നും തോന്നിയില്ല്യ. അച്ഛന്‍ എവിടേക്കോ പോയി എന്നു മാത്രമെ എനിക്കു തോന്നിയുള്ളു. എല്ലാരുടെയും കൂടെ അടുത്തുള്ള വീട്ടില്‍ ചെന്നിരിക്കുമ്പോഴും എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല്യ, എല്ലാരും ഞങ്ങളെ നോക്കി കരയുന്നതെന്തിനാണെന്ന്‌. അവിടെ കിടന്നിരുന്ന പൂമ്പാറ്റ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെയടുത്ത്‌ ഒരാന്റി വന്നു പറഞ്ഞു "അതു വായിച്ചിരിക്കാതെ അച്ഛനു വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും പ്രാര്‍ഥിക്കു". എന്തിനാണ്‌ ന്ന്‌ ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ എന്തോ കഴിഞ്ഞില്ല്യ, അതു പോലെ ആയിരുന്നു എല്ലാരും എന്നെ നോക്കിയിരുന്നിരുന്നത്‌.

എല്ലാരുടെയും കരച്ചില്‍ കേട്ടതു കൊണ്ടോ, അതോ ഓപ്പോളുമാരുടെ കരച്ചില്‍ കണ്ടിട്ടാണോ എന്നറിയില്ല, അച്ഛന്‍ ആരോടും പറയാതെ കുറെ ദൂരെ എവിടേക്കോ പോയി എന്നെനിക്കു തോന്നി. അന്നത്തെ ആ പ്രാര്‍ഥന എനിക്കിന്നും ഓര്‍മയുണ്ട്‌ "ഈശ്വരാ, അച്ഛന്‍ നാളെ തിരിച്ചു വരണെ. ഞാന്‍ മിടുക്കനായിട്ടിരുന്നോളാം". ഇനിയൊരിക്കലും വരാത്ത സ്ഥലത്തേക്കാണ്‌ അച്ഛന്‍ പോയതു എന്നു മനസ്സിലാക്കാന്‍ എനിക്കു പിന്നെയും കുറെ മാസങ്ങള്‍ വേണ്ടി വന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആരോ വന്നു പറഞ്ഞു നമുക്കില്ലത്തേക്കു പോകാം, ഇനി കുറച്ചു ദിവസം നമ്മള്‍ അവിടെയായിരിക്കും ന്ന്. എന്തിനാണ്‌ പോകുന്നതെന്നോ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും അപ്പോള്‍ ഒരു സന്തോഷം ആണ്‌ തോന്നിയത്‌. അവിടത്തെ കശുമാവിന്‍ തൊടി, പാടം, കുളം, തോട്‌ ഇതെല്ലാം ആണെന്റെ മനസ്സില്‍ വന്നത്‌. ഇല്ലത്തെത്തിയപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരാള്‍ക്കൂട്ടവും, എല്ലാരും കാറില്‍ നിന്നിറങ്ങുന്ന ഞങ്ങളെ നോക്കി കരയുന്നതും കണ്ടു. പുറത്തളത്തിലെത്തിയപ്പോള്‍ വല്ല്യച്ഛന്‍ വന്നു പറഞ്ഞു, അച്ഛന്‍ തെക്കിനിയിലുണ്ട്‌ ഷര്‍ട്ടൊക്കെ ഊരി അവിടെ ചെന്നു നമസ്ക്കരിക്കു ന്ന്‌. ഈശ്വരന്‍ ഇത്ര പെട്ടന്ന്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞതു കേട്ടോ എന്നു കരുതി ഞാന്‍ ഓപ്പോളോട്‌ ചോദിച്ചു "അച്ഛന്‍ ദൂരെ എവിടെയോ പോയി എന്നു ഓപ്പോളല്ലെ പറഞ്ഞെ, പിന്നെങ്ങിന്യാ ഇത്ര പെട്ടന്നു തിരിച്ചു വന്നെ".

ഓപ്പോളുടെ പുറകില്‍ നിന്ന് അച്ഛനെ പ്രദക്ഷിണം വക്കുമ്പോഴും എന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവന്‍ തെക്കിനിയുടെ ജനലിന്റെയടുത്തു നിന്ന്‌ ഞങ്ങളെ നോക്കി ഉറക്കെ കരഞ്ഞിരുന്ന ഇല്ലത്തെ അമ്പലത്തിലെ കതിനാ വെടിക്കാരന്‍ കുമാരനേയും പറമ്പിലെ പണിക്കാരന്‍ വാസുവിനേയുമായിരുന്നു. രാത്രി ആയതു കാരണം അച്ഛന്‍ പുതച്ചു കിടന്ന് ഉറങ്ങുകയാണ്‌ എന്നെ എനിക്കു തോന്നിയുള്ളു.

ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടക്കും അകത്തളങ്ങളിലും ഓടി നടക്കുമ്പോഴും ഞാന്‍ നോക്കിയിരുന്നു, പക്ഷെ അവിടെയൊന്നും എനിക്കമ്മയെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല്യ. ഇടക്കോടി തളര്‍ന്നു നാലുകെട്ടില്‍ വന്നു നോക്കുമ്പോഴും അച്ഛന്‍ അപ്പോഴും ഉറക്കമായിരുന്നു. ഇല്ലത്തെ വടക്കെ അറയില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ സാധാരണ തോന്നിയിരുന്ന ഒരു പേടി അന്നും തോന്നി, വേഗം ഉറങ്ങിയില്ലെങ്കില്‍ വന്നിരുന്ന രണ്ടു കണ്ണനേയും വല്യ എട്ടുകാലിയെയും. പിറ്റെ ദിവസം രാവിലെ അച്ഛന്‍ ഇനിയും എഴുന്നേറ്റില്ല്യെ ന്നു കരുതി നടന്നിരുന്ന എന്റെയടുത്ത്‌ വന്നേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു "എടാ, ഹെഡ്മിസ്റ്റ്രസ്സും റ്റീച്ചേര്‍സും വന്നിട്ടുണ്ട്‌, നിന്നെ വിളിക്ക്ണ്ട്‌". ഹെഡ്മിസ്റ്റ്രസ്സിന്റെ ചൂരല്‍ എപ്പോഴും മനസ്സിലുള്ളതു കൊണ്ട്‌, ഞാന്‍ പെട്ടന്ന്‌ മിടുക്കനായി, അടുത്ത്‌ ചെന്നപ്പോള്‍ പതിവില്ലാതെ എന്നെ അടുത്തു ചേര്‍ത്തി നിര്‍ത്തി അവരു പറഞ്ഞു "ഇനി മിടുക്കനായി പഠിക്കണം ട്ടോ,അമ്മക്കിനി നിങ്ങളേയുള്ളു". അപ്പോഴും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും "യെസ്‌ റ്റീച്ചര്‍" പറഞ്ഞു ഞാനോടി ഓപ്പോളുടെ അടുത്തേക്ക്‌, "ഓപ്പോളെ, ദേ റ്റീച്ചര്‍മാരു വന്നേക്കുണു".

പിന്നെ നടന്നതൊന്നും അത്ര ഓര്‍മ്മയില്ലെങ്കിലും, രാവിലെ കുളത്തിലെ തണുത്ത വെള്ളത്തില്‍ 11 തവണ മുങ്ങാന്‍ മടിച്ചു വാശി പിടിച്ചതും അതിനു വല്ല്യച്ഛന്‍ വഴക്കു പറഞ്ഞതും, അന്ത്യ ക്രിയകള്‍ക്കിടയിലെപ്പോഴൊ ഒരു കുടം വലിച്ചെറിഞ്ഞു പൊട്ടിക്കുന്നതും അത്‌ കണ്ട്‌ പുഞ്ചിരിച്ച എന്നെ ആരോ വഴക്കു പറഞ്ഞതും എല്ലാം ഇന്നും ഞാനോര്‍ക്കുന്നു.

ഇന്നു പേരുകള്‍ ഞാന്‍ മറന്നുവെങ്കിലും, രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞു സ്കൂളില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ എന്നെ കെട്ടി പിടിച്ചു കരഞ്ഞ റ്റീച്ചറും, രണ്ടു മാസത്തെ നോട്ടുകള്‍ എനിക്കെഴുതി തന്ന കൂട്ടുകാരിയേയും, അടുത്തിരുന്ന കൂട്ടുകാരന്റെ ചെവിയില്‍ എന്തോ വല്ല്യ കാര്യം പോലെ എന്റെയച്ഛന്‍ മരിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞതുമെല്ലാം ഞാനെങ്ങ്ന്യാ മറക്കണേ?

അടുത്ത ദിവസം ആരോ പറയുന്നത്‌ കേട്ട്‌ ഞാന്‍ പത്രവുമെടുത്ത്‌ അടുക്കളയില്‍ നിന്നിരുന്ന വല്ല്യമ്മയുടെ അടുത്തേക്കോടി "വല്ല്യമ്മേ ദേ പേപ്പറില്‍ അച്ഛന്റെ പടം". "സാരല്ല്യ കുട്ടാ" ന്ന് പറഞ്ഞു വല്ല്യമ്മ എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരന്യുമ്പോഴും ഞാന്‍ ആ പടം നോക്കി ചിരിച്ചതേയുള്ളു.

എപ്പോഴും കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മയുടെ മുഖം, എവിടെയും ഒരു സഹതാപമാര്‍ന്ന നോട്ടം, പലയിടത്തും ഒരു പ്രത്യേക പരിഗണന... പക്ഷെ മാസങ്ങള്‍ (അതോ വര്‍ഷങ്ങളോ) എടുത്തു എനിക്കു സത്യത്തോട്‌ പൊരുത്തപ്പെടാന്‍. അതു വരെയും അച്ഛന്‍ ഇന്നു വരും നാളെ വരും എന്നുള്ള ഒരു പ്രതീക്ഷയില്‍ ആയിരുന്നു ഞാന്‍.

അച്ഛനെ കുറിച്ചു അവ്യക്തമായ ഓര്‍മകളെയുള്ളുവെങ്കിലും, അച്ഛന്‍ കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന പാല്‍ക്കട്ടിയുടെ (ഇന്നത്തെ മില്‍മ പേഡ) സ്വാദ്‌ ഇന്നുമെനിക്കോര്‍മ്മയുണ്ട്‌. ഞായറാഴ്ച്ച വൈകുന്നേരം അച്ഛന്‍ പോകുമ്പോള്‍, ജനലിന്റെ ഇടയിലൂടെ കൈയ്യിട്ട്‌ റ്റാറ്റ പറയുന്നതും ബസ്സില്‍ കയറിയാലും തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്ന അച്ഛനും എല്ലാം ഇന്നു മനസ്സില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കുന്നു.വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിപ്പോള്‍, ഇന്നു ഞാനറിയുന്നു അച്ഛന്‍ എന്ന വ്യക്തിയുടെ കുറവ്‌. പലപ്പോഴും ഓര്‍ക്കും, അച്ഛനുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ....


യാത്രികന്‍

വ്യാഴാഴ്‌ച, ഓഗസ്റ്റ് 10, 2006

രക്ഷാബന്ധന്‍ !!!!!

മറ്റൊരു 'രക്ഷാബന്ധന്‍' ദിവസം കൂടി കടന്നു പോയി. ചരിത്രമെന്താണ്‌ എന്നൊന്നും അറിയില്ലെങ്കിലും. കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം തൊട്ട്‌ വാലന്റൈസ്‌ ഡേ യെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചിട്ടുള്ളതും എനിക്കടുപ്പം തോന്നിയിട്ടുള്ളതും ഈ ദിവസത്തോടാണ്‌.

കാരണങ്ങള്‍ പലതാവാം എങ്കിലും ചില ബന്ധങ്ങളുടെ ആഴവും, സ്നേഹബന്ധങ്ങളുടെ കടപ്പാടും, സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിന്‌ പലരുടെയും വഴികളും... അങ്ങിനെ പലതും ഈ ദിവസം എന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. കോളേജ്‌ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജോലി തിരക്കിലും മറ്റും പെട്ട്‌ ചിലരെയൊക്കെ നഷ്‌ട്ടപ്പെട്ടു. നഷ്‌ട്ടപ്പെട്ടു ന്നു പറയാന്‍ പറ്റില്ല്യ ഒരു താല്‍ക്കാലിക അകല്‍ച്ച, അത്രയേ പറയാന്‍ പറ്റു. പക്ഷെ കഴിഞ്ഞ ഒരു ഒന്നൊന്നര കൊല്ലത്തിനിടക്കു ഞാന്‍ അറിയാതെ, എന്നു വച്ചാല്‍ മനസ്സറിയാതെ എതോ നിമിത്തം പോലെ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നു വന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി, പലതും പലരെയും അവളെനിക്കു തിരിച്ചു തന്നു.

സ്വന്തം എന്നു പറയാന്‍ എനിക്കു കിട്ടാതെ പോയ ഒരനിയത്തി, പക്ഷെ ഇന്നെനിക്കു ധൈര്യമായി പറയാം എനിക്ക്‌ സ്വന്തമെന്ന്‌. സമൂഹവും ചുറ്റുപാടുകളും ഒരു പക്ഷെ സമ്മതിച്ചു, മനസ്സിലാക്കി എന്നു വരില്ല, എങ്കിലും ഈ ഒരു കാര്യത്തില്‍ എനിക്കെന്റെ മനഃസ്സാക്ഷി ആണ്‌ വലുത്‌, അതല്ലെ ശരി?

ഇതെല്ലാം കൊണ്ടാവാം ഇക്കൊല്ലത്തെ രക്ഷാബന്ധന്‍ ദിവസം എനിക്കൊരു പ്രത്യേെകത ഉള്ളതായി തോന്നുന്നതും ...

യാത്രികന്

‍നോട്ട്‌ : ചില സമയത്ത്‌ അല്ലെങ്കില്‍ ചില കാര്യങ്ങള്‍ പറയാനും പ്രകടിപ്പിക്കാനും വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെയും തികയാതെയും പോകും, അങ്ങിനെ ഒന്നാണ്‌ ഇതും..

ഞായറാഴ്‌ച, ഓഗസ്റ്റ് 06, 2006

ഒരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഓര്‍മക്കുറിപ്പുകള്‍..

ഡിഗ്രിക്കു ചേര്‍ന്ന് 2-3 മാസത്തിനു ശേഷം ആണ്‌ പോളി ടെക്‌നിക്‌ ഇല്‍ ചേരാനുള്ള ഇന്റര്‍വ്യു ലെറ്റര്‍ കിട്ടുന്നത്‌. താല്‍പര്യമുള്ള വിഷയം, അമ്മ പഠിച്ച അതേ കോളേജ്‌, അതേ ക്ലാസ്സ്‌ മുറി അങ്ങിനെ പല കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ടും ഞാന്‍ ചേര്‍ന്നു.

തൃശ്ശൂര്‍ ടൌണില്‍, ചെമ്പുക്കാവില്‍ തന്നെയുള്ള മഹാരാജാസ്‌ ടെക്‌നോളജിക്കല്‍ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടില്‍ ഒന്നാം വര്‍ഷ ഡിപ്ലോമക്ക്‌. ഹോസ്റ്റലില്‍ മുറിയെടുത്തു 2 പേരെ കൂട്ടിനും കിട്ടി. റാഗിങ്ങിന്റെ ഭീകരത ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളില്‍ പങ്കു വച്ചും, നാളെ റാഗ്‌ ചെയ്യാന്‍ വരുന്നവനെ എങിനെ പറ്റിക്കാം എന്നു കണക്കുകൂട്ടിയും, ചുരുങ്ങിയ ദിവസം കൊണ്ടു തന്നെ ഞങ്ങള്‍ വല്ലാതെ അടുത്തു.

ഏതാണ്ട്‌ അതേ മാനസികസ്ഥിതിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ മൂന്ന് കൂട്ടുകാരികളെയും കിട്ടി, അല്ല എനിക്ക്‌ കിട്ടി എന്നു പറയുന്നതാവും ശരി. വീട്ടില്‍ നിന്ന്‌ ആദ്യമായി മാറി നില്‍ക്കുന്നതു കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല അവരുമായി വളരെ വേഗം അടുത്തു.അവരും ഹോസ്റ്റലില്‍, ഞാനും ഹോസ്റ്റലില്‍.2 ഹോസ്റ്റലിലേയും 5 സ്റ്റാര്‍ ഭക്ഷണത്തിന്റെ സ്വാദ്‌;), ഒന്നിച്ചിരുന്ന് അസ്സൈന്‍മന്റ്‌ തയ്യാറാക്കല്‍ പലതും അടുപ്പത്തിനു കാരണമായിരുന്നു.

അതിലൊരാള്‍, സ്വപ്ന. എം...കുറച്ചു കൂടുതല്‍ സ്നേഹം എനിക്കവളോട്‌ തോന്നിയിരുന്നു, അവള്‍ക്ക്‌ തിരിച്ചും. ഒരു നല്ല സുഹൃത്ത്‌, തമ്മില്‍ വഴക്കു കൂടാനും ചീത്ത പറയാനും, ഡ്രോയിംഗ്‌ വരച്ചു തരാനും, വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ അമ്പലത്തില്‍ പോകാനും എല്ലാത്തിനും എനിക്കവള്‍ കൂട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

ഹോസ്റ്റലിലെ സ്വാതന്ത്ര്യം, ആരേയും പേടിക്കണ്ട, വീട്ടുകാരില്‍ നിന്നും മാറി നില്‍ക്കുന്ന സാഹചര്യം എല്ലാത്തിനുമുപരി പ്രായം,അങ്ങിനെയാണ്‌ ഇടക്കുള്ള സന്ധ്യകള്‍ ഹോസ്റ്റലിലെ മറ്റു കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ശക്തന്‍ സ്റ്റാന്റിലെ പ്രതീക്ഷ വൈന്‍സില്‍ പോയി നേരം വെളുപ്പിക്കുക എന്നുള്ള ശീലം തുടങ്ങിയത്‌. ബി.പി.ഗോള്‍ഡ്‌, മുഗള്‍ മൊണാര്‍ക്ക്‌, മാന്‍ഷന്‍ ഹൌസ്‌, കരീബ എല്ലാമടിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ പലരും എന്നെ കളിയാക്കിയിരുന്നു, എന്റെയും സ്വപ്നയുടെയും അടുപ്പത്തിനെ പറ്റി. ഒന്നും ഞാന്‍ അത്രക്കു കാര്യമാക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. അടുത്ത ദിവസം കോളേജില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ എല്ലാം ഞാനവളോട്‌ പറയും, കള്ള്‌ കുടിച്ചതിനു കുറെ ചീത്ത പറയും, കുറെ പരിഭവം പറയും പിന്നെ അന്നത്തെ ദിവസം മിണ്ടാട്ടോണ്ടാവില്ല്യ എന്നാലും ഒരിക്കലെങ്കിലും അവളെന്നോട്‌ ദ്വേഷ്യത്തോടെ പെരുമാറിയിട്ടില്ല്.

ആദ്യ വര്‍ഷത്തിലെ ക്രിസ്തുമസ്‌ വെക്കേഷന്‍ തുടങ്ങുന്നതിന്‌ മുന്‍പ്‌ ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും പ്രതീക്ഷയില്‍ ഒത്തുകൂടി, നാലു കാലില്‍ പാതിരാത്രി അടുപ്പിച്ചു തിരിച്ച്‌ ഹോസ്റ്റലില്‍ എത്തിപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അന്നത്തെ ബോധമില്ലാത്ത അവസ്ഥയില്‍ എല്ലാര്‍ക്കും കൂടി കളിക്കാന്‍ തോന്നിയത്‌ നറുക്കെടുക്കുന്ന കളി ആണ്‌. (എന്താ ഈ കളിയുടെ പേര്‌ ന്നറിയില്ല, കുറെ നറുക്കുകള്‍ എഴുതി വച്ചിട്ടു അതില്‍ കിട്ടുന്നതു ചെയ്തു കാണിക്കണ ആ പരിപാടി). എനിക്കു കിട്ടിയതു പിറ്റെ ദിവസം കോളേജില്‍ പോയി ആദ്യം കാണുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയോട്‌ 'ഐ ലവ്‌ യു' പറയുക എന്നതായിരുന്നു. സാമാന്യം നല്ല രീതിയില്‍ തൊലിക്കട്ടി ഉള്ളതു കൊണ്ട്‌ എനിക്കതൊരു പ്രശ്നമേ ആയി തോന്നിയില്ല, ഒരു പേടി മാത്രം. വല്ല സീനിയര്‍ ചേച്ചിമാരെയാണ്‌ കാണുന്നതെങ്കില്‍ എന്റെ കാര്യം കഴിഞ്ഞു....

അടുത്ത ദിവസം കുളിച്ചൊരുങ്ങി ഞാനും എന്റെ പുറകെ പത്തിരുപത്‌ നീലക്കുപ്പായക്കാരും (ഞങ്ങളുടെ യൂണിഫോം)കാത്തു നിന്നു. എന്റെ എല്ലാ പ്രതീക്ഷയും തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട്‌ അന്ന്‌ ആദ്യം കണ്ടത്‌ സ്വപ്നയെ ആയിരുന്നു. പിന്നെന്തു പേടിക്കാന്‍, ഒന്നും നോക്കിയില്ല ചാടി പറഞ്ഞു "സ്വപ്നേ, ഐ ലവ്‌ യു". (എന്റെ ആദ്യത്തെ തെറ്റ്‌..:() അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, വെറുതെ ഒന്നു ചിരിച്ചു കൊണ്ട്‌ നടന്നു പോയി. നീലപട്ടാളക്കാര്‍ക്കും സന്തോഷം എനിക്കും സന്തോഷം, എല്ലാരും എന്റെ തൊലിക്കട്ടിയെയും ധൈര്യത്തെയും ഒക്കെ പറ്റി പറയണ കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്തോ വല്യ കാര്യം ചെയ്തു എന്ന് തോന്നല്‍ ആയിരുന്നു.പക്ഷെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ധൈര്യം, പറഞ്ഞത്‌ സ്വപ്നയോടാണല്ലോ എന്നതായിരുന്നു.

ഈ നാടകമെല്ലാം കഴിഞ്ഞു ലഞ്ച്‌ ബ്രേക്കില്‍ ഞാനും അവളും സാധാരണ പോലെ കണ്ടു. ബാക്ക്‌ ബെഞ്ചില്‍ അവളും ജനലിന്റെ ചേര്‍ന്നുള്ള പടിയില്‍ ഞാനും. എനിക്കൊന്നും പറയേണ്ടി വന്നില്ല, എല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയ പോലെ അവള്‍ പറഞ്ഞു "ഡാ, ഇനി മേലാല്‍ ഇതു പോലത്തെ പരിപാടിക്ക്‌ നിക്കരുത്‌ ട്ടോ. ബാക്കിയുള്ളോരു തുള്ളാന്‍ പറയുന്നതു കേട്ട്‌ തുള്ളാനുള്ളതല്ല നിന്റെ ജീവിതം. ഇന്ന് നീ പറഞ്ഞത്‌ എന്നോടായതു കൊണ്ട്‌ കുഴപ്പമില്ല വേരെ ആരെങ്കിലും ആയിരുന്നെങ്കിലോ..." എല്ലാം കേട്ടു തലയാട്ടി ഒരു സോറിയും പറഞ്ഞു ഞാന്‍ പോന്നു.

ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടിന്‌ ഒരു പോറല്‍ പോലുമേറ്റില്ല. ദിവസങ്ങള്‍ സാധാരണ പോലെ തന്നെ കടന്നു പോയി. പക്ഷെ മറ്റു വിദ്യാര്‍ദ്ഥികള്‍ അവിടെയും ഇവിടെയും പലതും പറയുന്നതു ഞാന്‍ കേട്ടിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചു ഹോസ്റ്റലില്‍. അവസാനം പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ പ്രേമത്തിലാണ് എന്ന നിലയിലായി കാര്യങ്ങള്‍.

അങ്ങിനെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ആണ്‌ ഞങ്ങള്‍ ടൂറിനു പോകുന്നത്‌, ഊട്ടി, മധുര, കൊഡൈക്കനാല്‍. മൂന്നാം ദിവസത്തെ വെള്ളമടിയും, എല്ലാരുടെയും പ്രേരണയും (അല്ല എന്റെ ദുര്‍ബുദ്ധി ന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതി), കൊണ്ട്‌ ഞാനും ഉറപ്പിച്ചു, സ്വപ്നക്കെന്നോട്‌ ഇഷ്ടമാണ്‌. മടക്കയാത്രയില്‍ എന്റെ അടുത്ത‌് ഇരുന്ന അവളോട്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു "സ്വപ്നേ, അന്ന് പറഞ്ഞതു തമാശയാണെങ്കിലും ഇന്ന്‌ ഞാന്‍ കാര്യമായിട്ട്‌ പറയുകയാണ്‌ നിന്നെ എനിക്കിഷ്ടമാണ്‌". മറിച്ചുള്ള ഒരു മറുപടി ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു സത്യം. പക്ഷെ അവളൊന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല ...

അടുത്ത ഒരാഴ്ച്‌ അവളെ കോളെജിലേക്ക്‌ കണ്ടില്ല, അവളുടെ റൂം മേറ്റ്‌സ്‌ എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. മനസ്സില്‍ ഒരു വല്ലാത്ത പേടി ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അടുത്ത ശനിയാഴ്ച്ച ഞാന്‍ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ചു സ്വപ്നയുടെ വീട്ടിലേക്കു പോയി. ഒരു ചീത്ത വിളി പ്രതീക്ഷിച്ചു ചെന്ന എന്നെ അമ്പേ അത്ഭുതപ്പെടുത്തികൊണ്ട്‌, അവള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ടെന്നെ അകത്തേക്ക്‌ വിളിച്ചു.

എന്താ പറയേണ്ടത്‌, എങ്ങിനെയാണ്‌ തുടങ്ങേണ്ടത്‌ എന്നറിയാതെ ഞാന്‍ കുഴങ്ങി നിന്നു. എന്റെ അപ്പോളുള്ള മാനസികാവസ്ഥ വായിച്ചിട്ടെന്ന പോലെ അവള്‍ പറഞ്ഞു "ഞാന്‍ പഠിത്തം നിര്‍ത്തി എന്നൊന്നും വിചാരിക്കണ്ട. പക്ഷെ മനസ്സിനു ശരിക്കും വിഷമായി നീ പറഞ്ഞത്‌. കോളെജില്‍ വന്നാല്‍ നിന്നോട്‌ മിണ്ടാതെയിരിക്കാന്‍ എനിക്കാവില്ല്യ, അതു കൊണ്ടാണ്‌ വരാതിരുന്നത്‌. എന്നെ അന്വേഷിച്ചു നീ വരുമെന്നു എനിക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.."

നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെയാണവള്‍ അതു പറഞ്ഞത്‌, നിറഞ്ഞ്‌ മനസ്സോടെ തന്നെ ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നു മടങ്ങുകയും ചെയ്തു.മടങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു കുറ്റബോധം, ഒരു നഷ്ടബോധം എല്ലം നിറയുകയായിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ അന്നു വരെ (അല്ല ഇന്നു വരെ ന്നു തന്നെ പറയാം) പറ്റിയ എറ്റവും വലിയ തെറ്റ്‌. എന്റെ തെറ്റ്‌ മനസ്സിലാക്കി അവള്‍ ക്ഷമിച്ചെങ്കിലും, ആദ്യമായി എനിക്കെന്നോട്‌ തന്നെ ഒരു വെറുപ്പ്‌ തോന്നി.


അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച്ച അവള്‍ വന്നു, പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ. എന്റെയടുത്ത്‌ വന്നവള്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട്‌ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കാന്‍ തന്നെ ഞാന്‍ മടിച്ചു. കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിവുകള്‍ ഇല്ല എന്നു പറഞ്ഞ പോലെ മാസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയപ്പോള്‍, എല്ലാവരും എല്ലാം മറന്നു, ഞാനൊഴികെ.

ഞാനറിയാതെ, ഒരു പശ്ചാതാപം എന്നില്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഒന്നും പുറത്ത്‌ കാണിച്ചില്ലെങ്കിലും, സ്വപ്നയോട്‌ ചിരിച്ചു വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞെങ്കിലും, എന്തോ ഒരു വേദന എനിക്കു തോന്നിയിരുന്നു, വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഇത്ര കടന്നു പോയിട്ടും ഇന്നും തോന്നുന്നു. ഇതാണോ കാരണം എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ എനിക്കറിയില്ല, ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ പറ്റിയുള്ള എന്റെ സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ മാറി മറഞ്ഞു എന്നു വേണം പറയാന്‍. പിന്നെയും ധാരാളം കൂട്ടുകാരികളെ എനിക്കു കിട്ടി, പലരോടും ഞാന്‍ വല്ലാതെ അടുക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈ ഒരനുഭവം മനസ്സില്‍ ഏല്‍പ്പിച്ച മുറിവാണോ എന്നറിയില്ല, അന്നു തൊട്ടിന്നു വരെ പിന്നെയെനിക്ക്‌ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയോടും സ്നേഹം അല്ല പ്രേമം തോന്നാത്തതും.

ക്ലാസ്സെല്ലാം കഴിഞ്ഞ്‌ പിരിയുന്ന നേരം എന്നോടവള്‍ രണ്ട്‌ കാര്യങ്ങളെ ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ളു...അന്നവള്‍ക്കു കൊടുത്തൊരു വാക്കാണ്‌, വര്‍ഷം പത്ത്‌ (ഇന്നലെ കൃത്യം 10 വര്‍ഷം, ഒരു പക്ഷെ അതാവാം ഇപ്പോള്‍ ഇതെഴുതാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചതും) കഴിഞ്ഞിട്ടും ഞാന്‍ തെറ്റിച്ചിട്ടില്ല. മറ്റൊന്നുമല്ല, അന്ന് നിര്‍ത്തിയ വെള്ളമടി....:)

മറ്റൊരു വാക്ക്‌, അതു കാലം തെളിയിക്കേണ്ടതാണ്‌. കാത്തിരുന്നു കാണാം..:)

സ്വന്തം
യാത്രികന്‍