ഞായറാഴ്‌ച, ഫെബ്രുവരി 10, 2008

ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍...

ലോകം എന്നെ പഴിച്ചു.
നിരാശയാല്‍ ഞാനും സ്വയം ശപിച്ചു.
ഈശ്വരന്‍ കനിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ചു തന്ന ജീവിതത്തെ ഞാന്‍ ദുരുപയോഗിച്ചു. മധുരിച്ച കായ്‌കനികള്‍ കാലാധിക്യത്താല്‍ ചീഞ്ഞു പുഴുവരിച്ചു വെറുപ്പിക്കുന്ന നാറ്റം പരത്തുന്നതു പോലെ ഉപയോഗശൂന്യമായ്‌ എന്റെയീ ജീവിതവും.

ഹ്രുദ്യത്താളുകളില്‍ സുവര്‍ണലിപികളില്‍ എഴുതിയിരുന്ന സ്മൃതികള്‍ പോലും വാര്‍ധക്ക്യത്തിന്റെ ഇരുട്ടറകളില്‍ മങ്ങിതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നീ പ്രകൃതി പോലും മഴയില്‍ കുളിച്ചു ശുദ്ധിവരുത്തി ഈറനണിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത്‌ എന്റെ അവസാനകര്‍മങ്ങള്‍ ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനാണെന്നു തോന്നിപോകുന്നു. പ്രകൃതി ക്ഷോഭിക്കുകയും മലയിടുക്കുകളില്‍ വെള്ളപ്പാച്ചിലുകള്‍ക്കു ശക്തി കൂടുന്നതായും ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ അതിലേക്കെടുത്തെറിയപ്പെടുന്നതായും തോന്നിപോകുന്നു. ഈ പ്രകൃതിയേക്കള്‍ കലുഷമാണിന്ന്‌ എന്റെ മനസ്സ്‌. ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ പ്രതീക്ഷയും മോഹങ്ങളും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളാല്‍ ജീവിതത്തെ കാമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

രാത്രി തികച്ചും അന്ധയാണ്‌. പൊടുന്നനെ പ്രകൃതി മൂകമായതു പോലെ. ഉള്ളിലൊരു വിങ്ങുന്ന ഭീതിയുണര്‍ത്തുന്ന ഏകാന്തത. ശ്വാസമെടുക്കാന്‍ കൂടിയൊരു പേടി. ഹ്രുദയമിടുപ്പുകള്‍ക്കു ആക്കം കൂടി. ആ ഇരുട്ടറകളില്‍ ഒരു തരി വെളിച്ചം കിട്ടാനായി കണ്ണുകളെ ആവുന്നത്ര മിഴിപ്പിചു നോക്കി....

4 അഭിപ്രായങ്ങൾ:

യാത്രികന്‍ പറഞ്ഞു...

ഒരു നീണ്ട ഇടവേളക്കു ശേഷം... വീണ്ടും കുറച്ചോര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകളുമായി....

നിരക്ഷരന്‍ പറഞ്ഞു...

ഇനിയെന്തുചെയ്യും ?

ശ്രീ പറഞ്ഞു...

:)

ഹൃദയം എന്നല്ലേ മാഷേ ശരി?

sivakumar ശിവകുമാര്‍ പറഞ്ഞു...

നന്നായി....