ഞായറാഴ്‌ച, ഫെബ്രുവരി 10, 2008

ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍...

ലോകം എന്നെ പഴിച്ചു.
നിരാശയാല്‍ ഞാനും സ്വയം ശപിച്ചു.
ഈശ്വരന്‍ കനിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ചു തന്ന ജീവിതത്തെ ഞാന്‍ ദുരുപയോഗിച്ചു. മധുരിച്ച കായ്‌കനികള്‍ കാലാധിക്യത്താല്‍ ചീഞ്ഞു പുഴുവരിച്ചു വെറുപ്പിക്കുന്ന നാറ്റം പരത്തുന്നതു പോലെ ഉപയോഗശൂന്യമായ്‌ എന്റെയീ ജീവിതവും.

ഹ്രുദ്യത്താളുകളില്‍ സുവര്‍ണലിപികളില്‍ എഴുതിയിരുന്ന സ്മൃതികള്‍ പോലും വാര്‍ധക്ക്യത്തിന്റെ ഇരുട്ടറകളില്‍ മങ്ങിതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇന്നീ പ്രകൃതി പോലും മഴയില്‍ കുളിച്ചു ശുദ്ധിവരുത്തി ഈറനണിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത്‌ എന്റെ അവസാനകര്‍മങ്ങള്‍ ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനാണെന്നു തോന്നിപോകുന്നു. പ്രകൃതി ക്ഷോഭിക്കുകയും മലയിടുക്കുകളില്‍ വെള്ളപ്പാച്ചിലുകള്‍ക്കു ശക്തി കൂടുന്നതായും ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ അതിലേക്കെടുത്തെറിയപ്പെടുന്നതായും തോന്നിപോകുന്നു. ഈ പ്രകൃതിയേക്കള്‍ കലുഷമാണിന്ന്‌ എന്റെ മനസ്സ്‌. ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ പ്രതീക്ഷയും മോഹങ്ങളും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളാല്‍ ജീവിതത്തെ കാമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

രാത്രി തികച്ചും അന്ധയാണ്‌. പൊടുന്നനെ പ്രകൃതി മൂകമായതു പോലെ. ഉള്ളിലൊരു വിങ്ങുന്ന ഭീതിയുണര്‍ത്തുന്ന ഏകാന്തത. ശ്വാസമെടുക്കാന്‍ കൂടിയൊരു പേടി. ഹ്രുദയമിടുപ്പുകള്‍ക്കു ആക്കം കൂടി. ആ ഇരുട്ടറകളില്‍ ഒരു തരി വെളിച്ചം കിട്ടാനായി കണ്ണുകളെ ആവുന്നത്ര മിഴിപ്പിചു നോക്കി....

ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍...

പാതി വിരിഞ്ഞു മധുതൂകി മന്ദഹസിച്ച എന്‍ മിഴിപൂക്കളിതാ,
ഏതോ നഷ്ട സ്വപ്നത്തിന്‍ കറുത്തരാത്രിയില്‍ വീണ്ടുമൊരു വെണ്‍പൊട്ടു തേടിപോകുന്നു ...


കണ്‍തടങ്ങള്‍ തടയും നിന്‍ കണ്ണുനീരിനെ ആന്ദബാഷ്പങ്ങളാക്കന്‍ കഴിയാതെ,
നിന്‍ മിഴിനീരിനാശ്വസം പറയുവാനാകതെയുഴറുന്നു എന്‍ മനവും ...


നിന്റെയീ ആര്‍ദ്രമാം മൗനത്തെ ശബ്ദം നല്‍കി എന്റേതു മാത്രമാക്കീടാം,
ആ ശബ്ദങ്ങള്‍ക്കു നീ താളമേകുമ്പോള്‍,ശ്രുതിമീട്ടാന്‍ ആയിരം സ്വപ്നങ്ങളില്ലെ കൂടെ ...