ചൊവ്വാഴ്ച, സെപ്റ്റംബർ 22, 2015

ഏകാന്തത...

ആത്മനൊമ്പരങ്ങളുടെ ഓളങ്ങളിലാടിയുലഞ്ഞ് തീരമണഞപ്പോള്‍ എന്നെ കാത്തിരുന്നത് സൌഹൃദത്തിന്റെ നടവഴികളായിരുന്നു. നടവഴികള്‍ താണ്ടി പിന്നെയുമലഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച്ചകളില്‍ ഞാന്‍ എന്നെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. ആത്മബന്ധങ്ങളുടെ ഊഷ്മളതയില്‍ ഞാനറിയാതെയേറിയത് വാചാലതയുടെ കൊടുമുടികള്‍ ആയിരുന്നു.

വികാരങ്ങളുടെ നേര്‍ത്ത കാണാച്ചരടുകള്‍ ആത്മാവിനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയപ്പോള്‍ ഉള്ളിലെ വേദനകളില്‍ ആ കൊടുമുടിയില്‍ നിന്നു ഞാനൂര്‍ന്നിറങ്ങി. താഴ്വരയുടെ നനവാര്‍ന്ന കാറ്റിലലിയാന്‍ കൊതിച്ച ഞാന്‍ കണ്ടതനന്തമായ സാഗരനീലിമയായിരുന്നു. തിരകളിലാഴ്ന്ന്‍
കാല്‍ച്ചുവട്ടിലെ മണ്ണ്‍ ലിച്ചു പോകുമ്പോഴും ആ കാണാച്ചരടുകള്‍ മുറുക്കി പിടിച്ചിരുന്നു ഞാന്‍. ഒടുവില്‍ കാലുതെറ്റി വീണപ്പോള്‍ ഞാനറിഞ്ഞു, ഓളങ്ങളുടെ ശാന്തതയേക്കാള്‍ തിരമാലകളുടെ രൌദ്രതയോടായിരുന്നു കടലിനെന്നും പ്രിയം. 

നാവിലിറ്റിയ വെള്ളത്തിന്‌ കണ്ണുനീരിന്റെ ഉപ്പുരസമായിരുന്നു. ഇന്നെന്റെ ഏകാന്തതയില്‍ അസ്തമയ സൂര്യനെയും നോക്കി കിടക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കറിയില്ല,

രൌദ്രതയുടെ ആഴങ്ങളിലാണ്ട് വിക്റ്തി കൊഞലുകളുടെ നിശബ്ദതയെ പുല്‍കണമോ

വീണ്ടുമാ നടവഴികള്‍ തേടി തിരികെ നീന്തിയാ കൊടുമുടികള്‍ കയറണമോ....

അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല: